blog

    Natuurbeschermingswet 1998: overal weer depositieruimte beschikbaar

    Renske van DreumelPublicatiedatum: 18 december 2015
    Natuurbeschermingswet 1998: overal weer depositieruimte beschikbaar

    Afgelopen dinsdag  (15 december 2015) is de Partiële Herziening PAS in werking getreden. Direct gevolg hiervan is, dat voor alle Natura 2000-gebieden in Nederland weer een drempelwaarde van 1 mol/ha/jaar is gaan gelden. Er blijkt namelijk voor alle Natura 2000-gebieden extra stikstofdepositieruimte  beschikbaar.  Voor projecten met een stikstofdepositie boven de 0,05 mol/ha/jaar, maar onder 1 mol/ha/jaar is nu (weer) geen Nbw-vergunning meer nodig. Een (rechtsonzekere) melding volstaat.

    Partiële Herziening PAS

     Met de Partiële Herziening PAS is het reken- en registratie-instrument (AERIUS) om de stikstofdepositie in de Natura 2000-gebieden en de omvang van de ontwikkelingsruimte in de Natura 2000-gebieden te berekenen geactualiseerd. AERIUS is aangepast aan de best beschikbare wetenschappelijke kennis en informatie. Zo is rekening gehouden met lagere stalemissies en een hogere depositie ten gevolge van binnen- en zeescheepvaart. Dit heeft geleid tot een nieuwe versie van AERIUS: AERIUS Monitor 15. Met behulp van AERIUS Monitor 15 is een nieuwe berekening gemaakt van de verwachte stikstofdepositie en vervolgens de omvang van de ontwikkelingsruimte in Natura 2000-gebieden.

    Extra depositieruimte

    Tegen de verwachtingen in laten de nieuwe berekeningen zien dat er voor maar liefst alle Natura 2000-gebieden extra stikstofdepositie (depositieruimte) beschikbaar is. Zo maakt het bureau BIJ12 bekend: “ Mededeling over de ruimte voor meldingen: De partiële herziening PAS die sinds 15 december is doorgevoerd in AERIUS heeft er toe geleid dat er op dit moment geen gebieden zijn waar de grenswaarde is verlaagd.”

    Gevolg: toch geen Nbw-vergunning meer nodig

     Tot deze wijziging was voor een groot aantal Natura 2000-gebieden de depositieruimte op, althans was de drempelwaarde op 0,05 mol/ha/jaar gesteld. Dit betekende dat een vergunningplicht gold voor projecten met een stikstofdepositie op deze Natura 2000-gebieden van meer dan 0,05 mol/ha/jaar. In plaats van een melding was een vergunningprocedure nodig, terwijl  in vrijwel alle gevallen er voldoende ontwikkelingsruimte was om de toename van de stikstofdepositie te vergunnen. Een extra administratieve last dus. Daar staat tegenover – niet onbelangrijk  –  dat een vergunningprocedure een besluit oplevert.  Een melding is dat niet (zie mijn blog: Melding PAS is geen besluit).  Een vergunning levert rechtszekerheid op.

    Lopende aanvragen?

     Provincies hebben al aangegeven dat lopende aanvragen om een Nbw-vergunning (met een stikstofdepositie boven de 0,05 mol/ha/jaar maar onder de 1 mol/ha/jaar), zullen worden geweigerd als deze niet worden ingetrokken. Voor deze ontwikkelingen is van rechtswege immers geen Nbw-vergunning meer nodig. Een (rechtsonzekere) melding volstaat.

    Eerlijk gezegd verwacht ik dat het niet lang duurt dat de extra depositieruimte weer op is. Nu geen kostbare vergunningprocedure behoeft te worden doorlopen, zullen er veel meldingen worden gedaan.  En dat zal weer toe leiden tot  Nbw-vergunningplicht boven 0,05 mol/ha/jaar.