blog

    Aandelen, een feest en het mooiste vak

    Judith Schröder
    Judith SchröderPublicatiedatum: 25 november 2015Laatste update: 14 augustus 2019
    Aandelen, een feest en het mooiste vak

    Onlangs kreeg ik een uitnodiging voor een bedrijfsfeest van een klant. Ik twijfelde toch een beetje of ik niet per ongeluk in de mailmerge terecht was gekomen; de laatste juridische problemen waren al van maanden geleden. Om een eventueel gênant moment op het feest voor te zijn, besloot ik voorzichtig te informeren of het echt de bedoeling was mij uit te nodigen. Meteen kreeg ik de allerhartelijkste reactie dat dat zeker wel de bedoeling was. Sterker nog, ik mocht niet ontbreken.

    Mijn eerste contacten met die klant waren zo’n twee jaar geleden; er was een procedure gestart door twee mede-aandeelhouders die hem uit zijn bedrijf wilden zetten, hij wilde verweer voeren maar zat in zak en as. Deze mede-aandeelhouders waren werknemers die hij in een zeer recent verleden “in een vlaag van verstandsverbijstering” aandelen had “gegeven” en die hij vertrouwde. Hij had zich verder niet goed laten voorlichten wat dat voor hem betekende. Hij had hen bovendien de koopsom van de aandelen geleend en dit bedrag was nog niet terugbetaald. Diezelfde werknemers probeerden hem en zijn familie nu via de weg van de procedure bij de Ondernemingskamer uit het bedrijf te werken en zelf het roer over te nemen. Ik trof een trotse en eigenwijze ondernemer aan die geknakt was. Samen zetten we de schouders eronder.

    Wij zetten de strategie uit: zaken die fout waren gegaan, veegden we niet onder het tapijt maar benoemden we en we droegen zelf oplossingen aan, die overigens niet door de betreffende werknemers werden geaccepteerd. Op de rechtszitting bleken de rechters gevoelig voor onze aanpak en lieten mijn klant op zijn plek als directeur zitten. Daarnaast werd een onafhankelijke directeur benoemd om, waar nodig, orde op zaken te stellen. Deze persoon gaf aan dat hij een keuze zou gaan maken wie het bedrijf zou voortzetten op basis van in te dienen business plannen en gesprekken met relaties; mijn klant of de twee werknemers.

    Samen met de klant, die een ongelofelijke branche- en klantenkennis heeft, zocht ik versterking door investeerders aan te trekken en een operationeel directeur met een focus op rapportage en strategie. Dit vergde veel moed van mijn klant; hij moest opnieuw iemand zijn vertrouwen schenken dat nu net zo was beschaamd. Maar als rechtschapen ondernemer heeft hij de sprong toch durven te wagen: na lange, intensieve en ook wel lastige gesprekken waarin de gevoelige plekken werden blootgelegd, kwam er een deal met nieuwe investeerders, die ik in contracten vastlegde. De deal was het begin van een nieuwe start: de door de rechter benoemde interim-directeur schonk mijn klant en zijn nieuwe partners aan het einde van de rit het vertrouwen en ze gingen aan de slag met puinruimen.

    Dat was nu een jaar geleden. De betreffende werknemers zijn vertrokken, hun aandelen overgenomen. Er kwamen lijken uit de kast die het bedrijf langs de rand van de afgrond lieten scheren en mijn klant kreeg zware gezondheidsproblemen. Maar nu, een jaar later, is het puin geruimd, heerst er rust in de tent en werkt iedereen weer voor hetzelfde doel.

    Na enkele maanden van rust op juridische vlak was er ineens de uitnodiging van het bedrijfsfeest. Een aanleiding meldde de uitnodiging niet. Het feest startte in de nieuw gehuurde loods, het hart van het bedrijf. Daar aangekomen bleek het de viering van het eerste jaar “nieuwe stijl” te zijn. Het personeel, hun partners, de financieel adviseur van de familie en ik werden bijgepraat over de stand van zaken van het “bedrijf 2.0”. Wat opviel, was de openheid over wat er goed ging en wat er niet goed ging, waarom dat zo was, wat er beter kon, waaraan gewerkt werd met welk resultaat, én een duidelijke visie voor de toekomst. Er werden veel complimenten uitgedeeld; het team was heel divers en iedereen werd op zijn eigen kwaliteiten ingezet en beoordeeld. Mijn klant glom van oor tot oor. Zo ziet een winning team eruit.

    Tijdens het diner en het feest daarna werden herinneringen opgehaald over lastige discussies die gevoerd waren in de aanloop naar de participatie van de huidige eigenaren en directie. Maar kwamen ook de grappen over elkaar, ieders bijnamen en de familieverhoudingen op een leuke manier aan de orde. Het was een zeer geslaagde avond. Toen ik naar huis fietste, bedacht ik me dat ik het mooiste vak heb: ik mag een tijd meedraaien met een bedrijf, doe veel branchekennis op en zie een ondernemer vaak van de kwetsbaarste kant. Ik bewonder het lef en doorzettingsvermogen van de ondernemer en bewaak de risico’s. Zo zijn wij samen ook een team. Gelukkig floreert het bedrijf weer, en dat wilden hij en zijn familie ook met mij vieren omdat het “bedrijf 2.0” in hun ogen daar begonnen was. Leuk dat ik daarbij aanwezig mocht zijn en wat een mooi vak heb ik toch!