blog

    In de echt verbonden…maar geen alimentatie?!

    Emile Bosveld
    Emile BosveldPublicatiedatum: 30 september 2016
    In de echt verbonden…maar geen alimentatie?!

    Volgens de wet zijn echtgenoten elkaar tijdens het huwelijk: ‘…getrouwheid, hulp en bijstand verschuldigd.’ Ook zijn ze verplicht elkaar ‘het nodige te verschaffen’. 

    Na echtscheiding kan het zijn dat de ene (ex-)echtgenoot de andere partneralimentatie moet betalen. Alles draait daarbij om ‘draagkracht’ en ‘behoefte’. Bij de echtscheiding kunnen de ex-echtgenoten in het echtscheidingsconvenant verdere afspraken maken over de hoogte en lengte van de partneralimentatie. Komen ze er niet uit, dan gelden de vastgelegde ‘Alimentatienormen’. Wat geldt voor een huwelijk geldt trouwens ook voor een geregistreerd partnerschap (niet te verwarren met een samenlevingsovereenkomst). Tot zover de theorie. 

    In de praktijk willen partners vaak wel trouwen, maar willen (als je het ze vraagt) bij een echtscheiding niet aan een regeling vast zitten die ze van tevoren niet kunnen overzien. Omdat je niet in huwelijkse voorwaarden vooraf kunt afspreken dat er nooit sprake zal zijn van partneralimentatie (het ‘nihilbeding’) wordt dit onderwerp meestal niet uitgebreid besproken. De mogelijke verplichting ís er nu eenmaal. Als partners helemaal geen risico willen lopen op partneralimentatie is er op dit moment maar één oplossing: niet trouwen, maar een samenlevingsovereenkomst sluiten. Daar is alles ook prima te regelen op eenzelfde manier als bij een huwelijk, alleen is er geen ceremonie en geen ‘huwelijkse staat’. Bij een samenlevingsovereenkomst kan je prima afspreken dat er nooit sprake zal zijn van partneralimentatie, ook al woon je 30 jaar samen en zijn er meerdere kinderen.

    De overheid probeert samenwoners dezelfde rechten te geven als gehuwden, maar andersom werkt dat wat betreft partneralimentatie kennelijk niet zo. Vorig jaar is er een wetsvoorstel ingediend door enkele Kamerleden (VVD, PvdA en D66) om de regels omtrent partneralimentatie te veranderen. Vereenvoudiging, contractsvrijheid en verkorting van de alimentatie staan daarbij voorop. Het voorstel houdt ook in dat partners die willen trouwen al vóóraf (dus niet pas in het echtscheidingsconvenant) afspraken kunnen maken over partneralimentatie. Afspreken dat er nooit sprake zal zijn van partneralimentatie (het ‘nihilbeding’) staat het voorstel ook toe.

    Er zijn veel argumenten voor en tegen partneralimentatie te bedenken. Deze blogbijdrage is te kort om hier meer over te vertellen. Na indiening van het wetsvoorstel heeft de Raad van State onlangs een advies uitgebracht. Samengevat zegt de Raad van State dat het ‘alimentatierecht onder meer bedoeld is om de zwakkere partij in het huwelijk te beschermen.’ En ‘de mogelijkheid om het recht op partneralimentatie uit te sluiten doet afbreuk aan deze bescherming.’ De Raad van State twijfelt er aan dat partijen bij de ‘aanvang van het huwelijk voldoende inzicht hebben in de financiële consequenties die het huwelijk na de beëindiging daarvan voor hen zal hebben.’
    Aldus een negatief advies over het ‘nihilbeding’ in huwelijkse voorwaarden.

    De initiatiefnemers van het wetsvoorstel stellen contractsvrijheid voorop en passen het wetsvoorstel niet aan. Voorlopig is dus de enige manier om geen alimentatie te betalen: niet trouwen.
    Maar: wordt vervolgd.